Soms kan één kleine herinnering, een foto, een flard van vroeger, blijven hangen. Zo’n zacht duwtje dat fluistert: dit is waarom ik doe wat ik doe. Bij het zien van deze foto voelde ik dat opnieuw. Niet omdat hij perfect is. Niet omdat er iets bijzonders gebeurt. Maar omdat hij echt is.
Op deze foto zie je mij met mijn kind in de draagzak, heerlijk slapend tegen mijn aan. Voor veel ouders is dat een schattig, lief beeld. Een vanzelfsprekendheid zelfs. Want ja… slapen is wat kinderen nu eenmaal doen.
Maar voor mij, en voor zoveel andere ouders, vertelt deze foto een heel ander verhaal.
Mijn kind sliep niet gemakkelijk. Hij sliep enkel in die draagzak. Alle slaapjes, elke dag, opnieuw. En als ik stil stond, werd hij wakker. Als ik van binnen naar buiten ging, werd hij wakker. Als iemand hallo zei, een deur dichtviel, een vogel te luid floot… werd hij wakker.
Slapen was geen rustpunt. Het was een inspanning. Een zoektocht. Een marathon van liefde en volhouden.
En precies daarom is deze foto zo bijzonder. Niet omdat hij mooi is, maar omdat hij zeldzaam was. Een slapend kind. Mijn slapend kind.
Voor sommige mama’s is dit een lief moment. Voor andere mama’s, misschien voor jou, is dit een foto die vertelt hoeveel energie, toewijding en doorzettingsvermogen er soms nodig is om je kindje te laten slapen. Hoeveel liefde er in die draagzak zit. Hoeveel kilometers je hebt gewandeld. Hoeveel tranen je hebt weggeveegd, van je kind én van jezelf.
Deze foto is voor mij een herinnering aan hoe intens die periode was. En tegelijk een herinnering aan hoe diep ouderschap gaat — hoe ver je gaat, hoe zacht je blijft, hoe hard je probeert.
Een foto van een slapend kind. Maar eigenlijk… een foto van alles wat eraan voorafging.
Reactie plaatsen
Reacties