Na een drukke dag met je kindje lig je eindelijk ’s avonds in je bed. In de hoop om een beetje rust te nemen van je drukke dag. Maar eerst toch nog eventjes informatie opzoeken op je GSM in de hoop een oplossing te vinden voor je onrustig kindje. Want het is iedere dag een strijd om de dag rond te komen. Hij doet ’s ochtends zijn oogjes open en je denkt vandaag is er nieuwe dag en dus ook een nieuwe start. Maar ondanks al je positiviteit, je inzet en de tips die je hanteert kom je geen stap verder.
Je kijkt uit naar zijn ochtendvoeding. Samen genieten van elkaar. Maar niets is minder waar. Vanaf het moment dat je hem wil voeden, dan krijst hij het uit. Of hij neemt van die super kleine hapjes. Het lijkt alsof je vergif aan je kindje aan het geven bent. Door die kleine hapjes komt hij ook steeds meer om voeding vragen. Je hebt het gevoel dat je alleen maar aan het voeden bent de hele dag door.
Het aankleden blijft moeilijk. Je legt hem nog maar neer en hij krijst het uit. Hij spartelt met zijn beentjes en armpjes waardoor het nog langer duurt om hem aan te kleden. Je probeert zijn kledij aan te doen, maar hij werkt zo hard tegen dat de moed al in je schoenen zakt en de dag moet nog starten. Hoe langer het duurt hoe onrustiger het wordt. En ja je kiest al voor kledij die je gemakkelijk kan aandoen.
Nu denk je dat het tijd is om zelf wat te eten. Ik leg hem nog eventjes in zijn wippertje. Nu kan ik eventjes lekker genieten van mijn ontbijt, middagmaal enz… Maar weer krijst hij het uit. Er zit niets anders op om hem bij jou op schoot te nemen. Zo eet jij je maaltijd op. Soms ben je zelfs genoodzaakt om al lopend met je kindje in je armen/ in de draagzak je maaltijd op te eten en zelfs je boterham te smeren.
Je legt hem neer in zijn mooi ingerichte box met zijn lievelingsknuffeltje om wat te koken. Hij ligt daar een seconde rustig en je denkt yes dit gaat lukken. Je draait je rug nog maar, of hij krijst het weer uit.
Heel de dag door loop je met hem rond. Niet op een traag tempo, maar soms is een stevig tempo echt wel nodig. Je probeert creatief te zijn om toch momentjes voor jezelf te hebben. Ik zet een ligstoel klaar, zodat ik eventjes kan gaan zitten, maar dat het niet pijn doet aan zijn buikje. Ja zitten geeft druk op het buikje en dat kan super veel pijn doen voor onze allerkleinste. Maar al deze trucjes werken niet.
En dan heb ik nog niet gesproken over het huishouden in orde te krijgen, eigen hygiëne, je kindje in slaap krijgen overdag en ‘s nachts. De allerkleinste hebben toch wel wat slaap nodig doorheen de dag enz….
Voor de meeste mama’s is dit een zeer overdreven scenario. En gelukkig maar… Maar dit is voor sommige mama’s een bikkelharde realiteit. Voor deze mama’s wil ik zeer hard roepen dat het niet aan hen gelegen is. Dat hulp zoeken zeker geen falen is. Het zit niet tussen je oren en ja je doet het super goed. En ja jij voelt je kindje het beste aan. En dat zal altijd zo blijven. Je voelt dit, maar je kan er de vinger (net) niet opleggen wat er juist scheelt.
Huilen en onrust is een teken van je kindje dat hij ergens last van heeft. Niet het falen van een mama of papa. Luister naar zijn taal en zijn stem. Dit kan zeer complex zijn omdat je met verschillende zaken kan te maken hebben en je krijgt enkel huilen terug als taal. Als je dit wenst kan ik je daarbij helpen om samen te kijken waar de ontbrekende puzzelstukjes zijn. En een antwoord te geven op zijn onrust en wenen. En vooral een antwoord te geven op jouw moedergevoel.
Veel liefs,
Katrijn Michiels
Droomstukje.
Reactie plaatsen
Reacties